Forum poświęcone młodzieży…

Od dwóch lat mieszkam w Szwecji. Mam 14 lat. Rodzice wybrali ten kraj z powodu pracy, klasyk. Niestety nie zaaklimatyzowałem się tu. Mam mało znajomych, a ci z którymi przebywam są fałszywi. Nie mogę się pogodzić z wyprowadzką z Polski. Miewałem już myśli samobójcze, mam problemy z zasypianiem, całe dnie spędzam w domu. Lecz to dopiero początek moich problemów. Od dziecka jestem nieśmiały, po dwóch tygodniach pobytu w starym mieszkaniu wszystko się jeszcze pogorszyło - Widząc jak znajomi, przyjaciele spędzają czas razem/z dziewczynami zacząłem jeszcze bardziej tęsknić za Polską. Również zakochałem się, lecz moje miejsce zamieszkania jest wielkim problemem, a nieśmiałość niszczy wszystkie szanse na choćby znalezienie dziewczyny podczas wakacji. Nigdy nie miałem dziewczyny, nie całowałem się, nigdy się choćby nie przytuliłem do dziewczyny. Gdyby nie przeprowadzka za granicę na pewno było by lepiej, wcześniej nie miałem takich problemów. To lato było najpiękniejszym okresem mojego życia. Niestety rodzice ani myślą o choćby wspieraniu mnie, ciągle tylko mówią że niedługo zapomnę o Polsce i nie będę chciał wracać. Prawdopodobnie spędzę tu jeszcze 5 lat, by pójść w Polsce na studia, lecz dzieciństwo jest jedno, a moi rodzice mi je zabierają, jedyna szansa na powrót jest za dwa lata, gdy skończę podstawówkę, która w Szwecji ma 9 klas, problemem jest niski poziom nauczania w Szwecji, więc po powrocie do Polski mogę mieć problemy z utrzymaniem szybkiego tempa nauki jakie jest w Polskich szkołach. Piszę tą wiadomość by wreszcie to z siebie wyrzucić, i ostrzec was wszystkich przed tym czego nikomu z was nie życzę.

Hmm, no ja sobie nie wyobrażam żeby wyjechać z Polski, wgl z mojego miasta, dlatego nie wiem jak się czujesz ale się domyślam, musisz porozmawiać z rodzicami, może masz w Polsce jakaś rodzinę bliską , babcie, ciocie, z którymi mógłbyś zamieszkać, jeżeli to Cię uszczęśliwi, naprawdę porozmawiaj z rodzicami szczerze. A co do tego że nigdy się nie całowałeś, nie miałeś dziewczyny, to nic straconego, masz dopiero 14 lat, głowa do góry. Ja pierwszy pocałunek miałam w wieku 15 lat i również byłam nieśmiała do około 16 roku, teraz już mi przeszło i jestem bardziej otwarta na ludzi, mam nadzieje że u Ciebie też tak będzie, życzę Ci powodzenia. A no i jeżeli Cię to pocieszy to wirtualnie Cię przytulam ! ;D

Coś takiego jest możliwe?!

Witam Ciebie Globock, słuchaj przede wszystkim jeśli masz już takie stany, że myślisz o samobójstwie, ciągle masz doła, popadasz w depresje, powiedz o tym rodzicom! Nie wstydź się i się nie bój, powiedz co się z Tobą dzieje, może oni nie wiedzą, myślą, że jesteś smutny bo wyjechałeś z kraju i, że Ci przejdzie, a z tego co widzę to jest gorzej. Mówisz, że jesteś nieśmiały, może nie dasz rady im tego wszystkiego powiedzieć, więc w tym momencie pokaż im to co tu napisałeś, wejdź na forum, w ten temat i ich zawołaj, niech przeczytają co się dzieje... Jestem z Tobą, dasz rade chłopie! A jeśli chodzi o dziewczyny, całowanie, przytulanie to zgodzę się z sarittą... masz na to dużo czasu no no... ale przytulić to Cię nie przytule ;p chyba, że bardzo chcesz. hehe ;p Wbijaj częściej na forum i się udzielaj, nie masz przyjaciół w realu więc chociaż tutaj ich znajdziesz Pozdrawiam.

No więc powinieneś przestać zadręczać się tym co inni o tobie mówią.
Jeśli przestaniesz to nie będziesz mieć dużych problemow z nieśmiałością.
Tak jak to Yan ujął : "A jeśli chodzi o dziewczyny, całowanie, przytulanie to zgodzę się z sarittą... masz na to dużo czasu" to jest prawdą. Skup sie na nauce i więcej rozmawiaj z przyjaciółmi. Powiedz im co o nich myślisz a moze wysłuchają cię i razem postanowicie coś z tym zrobić. Ja też jestem bardzo nieśmiała i miałam z tym problemy więc nie powinieneś się martwić. Poroozmawiaj z rodzicami powiedz jak sie czujesz.

stary ja taki problem miałem po moim wypadku.....totalna załamka zero zrozumienia i też kontaktu z dziewczynami...i tak przez pare lat....kiedy poszedłem do technikum znalazłem przyjaciól dziewczyny i wszystko inne....powiem ci tak...musisz walczyc..nie poddawaj się... porozmawiaj z kturymś z rodziców (z tym zkturym masz lepszy kontakt) powiedz jak jest...niech wiedzą...spróbuj poznać kogoś jeszcze może znajdziesz jakiegoś dobrego kumpla za pomocą swoich starych znajomych... muszę ci powiedzieć że czasami muszisz poprostu poczekać czas odgrywa wielka role to on może wiele zmienić i ważne jest to abyś uwieżył w siebie trzymam za ciebie kciuki bo wiem jak się teraz czujesz pZ...

Szukania przyjaciół/znajomych w Szwecji już sobie odpuściłem, moi jedyni przyjaciele są w Polsce, lecz tak się nie da. Dzięki za wsparcie, spróbuję pogadać z rodzicami, choć wątpię by to pomogło, znając ich, to jeszcze wszystko pogorszy...

to im powiedz tekst w stylu: "jestem waszym synem, a nie psem lub innym zwierzakiem który musi dostosować się do tego co wy, mam swoje racje i potrzeby" tyle chłopie, walcz o swoje i się nie załamuj!

Powiedziałem to mamie... Skończyło się tekstem: "Trudno, nigdy nie będzie idealnie, wrócisz jak skończysz szkołę"...

o nie...szkoda....ale nie załamuj się .... to był pierwszy krok....teraz musisz iść dalej....

Globock ile Ci zostało casu do skończenia szkoły?

Dwa lata i gimnazjum (Szwedzkie liceum/technikum)

A masz jakąś bliższą rodzinę gdzieś w Polsce?

nie wiem czy to coś pomoże yan...on musi się najpierw z rodzicami dogadać...bez tego i tak go nie puszczą.;/

Rodzina jest... Dziadkowie... Tam bym nie wytrzymał ;0 I do tego daleko od mojego dawnego miejsca zamieszkania.

No to pozostaje Ci albo dogadanie się z rodzicami, że chcesz ukończyć naukę w Polsce, albo skończyć ja tam gdzie jesteś ;S

Nie możesz sie poddawać !! Ja mieszkam w Polsce nie mam wielu znajomych ponieważ jestem nieufna, ale znalazłam podczas tych wakacji poznałam wielu świetnych ludzi.Nie możesz nastawiać si e tak na to, że jeśli na razie nie masz w Szwecji znajomych to ich nie spotkasz, w najmniej oczekiwanym momencie swojego życia możesz poznać osobe która stanie sie dla ciebie kimś ważnym, np.: przyjacielem. powinieneś zacząć myśleć optymistycznie. A wakacje nie możesz spędzać ich w Polsce ? Utrzymujesz kontakt z przyjaciółmi z Polski, e-maile ? W weekendy zamiast siedzieć w domu wyjdź gdzies, nawet na samotny spacer, może kogoś spotkasz.