Forum poświęcone młodzieży…

Cześć wszystkim !
Mam 16 lat i mam pewien problem w domu, głownie chodzi o więź z ojcem.
Można powiedzieć że trwa od "zawsze". Często dostaje za coś czego nie zrobiłem, wiadomo, teraz to tylko zrypka słowna, kiedyś to bicie. Tak samo ma moja starsza siostra, 17 lat, wydaje mi się ze ona ma trochę gorzej ode mnie. Do rzeczy, mam jeszcze młodszą siostrę, 9 lat, i ona chociaż coś zrobi to i tak przeważnie to jest na Nas, nie wiadomo z jakich przyczyn ale zawsze coś wymyślą rodzice. W młodości dostawaliśmy praktycznie za wszystko. Jedno mnie nęci, młodsza siostra ma niesamowity lajt, ani raz nie dostała pasem, tylko jedno czy dwa klepnięcia po dupie. Co do więzi z ojcem to jest tak że szkoda gadać, w żaden sposób nie da się normalnie pogadać bo zawsze zaczyna z "ryjem", że drze się czy coś i to do takiego stopnia że przerasta to wszystko. Głupio to tak mówić ale skoro jestem na forum z problemami to pisze jak jest. Czasami mam myśli samobójcze czy coś. Wścieka się o byle co, np. ostatnio o to że na wyjazd na Morskie Oko pijemy jego wodę czy przez to że mama zapomniała zrobić kanapek na drogę... Przez niego mam zrypany charakter bo szybko się denerwuje. Pomóżcie mi w jakimś sensie, chodzi o to jak mogę się w takich sytuacjach uspokoić czy coś. Piszcie co wam do głowy przyjdzie.
Pozdrawiam, Kamil.

Jedna, ważna rada: nie reaguj agresją na agresję. Gdy ojciec zacznie się o coś wściekać, to pokornie spuść głowę i przeproś, skoro okażesz skruchę, to przecież nie będzie miał już o co się czepiać. Najgorsze, co można zrobić, to wdać się w pyskówkę i próbować dyskutować, z osobami o takim charakterze nie da się dyskutować. Pomyśl sobie, że musicie to po prostu przetrzymać, a gdy będziecie już dorośli, nie będzie mógł Was tak traktować. Mój kuzyn miał tak samo, teraz (ma 23 lata) Jego stosunki z ojcem są zupełnie neutralne, ani dobre, ani złe.

No nie ma o co się martwić, zrób tak jak serpentyna proponuje. Nie przejmuj sie przytakuj mu i byle do dorosłego życia gdy już nie będziesz skazany na niego i jego humory.

Myślę że każdy jest człowiekiem, szczera rozmowa może naprawdę pomóc

Idź do szkolnego psychologa i z nim porozmawiaj.
Dlaczego?
Dlatego, że tutaj jest potrzebna rozmowa z Tobą, ale przede wszystkim z ojcem.

Tylko psycholog może zaprosić ojca do siebie i spokojnie mu wytłumaczyć, że jeśli się nie zmieni to wychowa nie dzieci, ale znerwicowane debile.
Przepraszam, bo absolutnie nie chcę Cię obrazić.

Prawda jest taka, że to jaka jest sytuacja w domu, wpływa na psychikę i to jacy jesteśmy w późniejszym życiu.

efen, dobrze Ci radzi może warto tak zrobić.